Sanayileşme, tüketimi pompalar.
Ürettiğiniz kadar tüketirseniz bir denge durumu vardır; içeriye girmezsiniz.
Tüketiminiz üretiminizden fazla ise, ayvayı yersiniz; ithalata dayalı bir tüketim toplumu haline gelirsiniz
Sıcak paraya bağımlı bir karmanyola toplumu.
Dış ticaret açığı giderek büyür, borç yükü artar.Enflasyonist baskı giderek ağırlaşır
Örnek, güzelim ülkemiz
o o o
Ereğli, son yarım yüzyılda, özellikle Erdemir ekseninde bir yandan bir sanayi, öte yandan da tipik bir tüketici kente dönüştü.
Bu, kaçınılmaz bir durumdu.
Sorun şurada: Kent, ürettiğinden fazlasını mı tüketiyor, yoksa aksi mi ?
Tabii değer olarak
Elimde bu soruyu net olarak yanıtlayacak rakamlar yok. Ama, Erdemirin yarattığı elverişli koşullara rağmen, zincirleme bir sanayileşme hareketinin olmadığını da biliyor ve görüyoruz.
Sanayi üretimi çeşitlenmezken, tarımsal üretim nerdeyse sıfırlanmak üzere.Bir avuçluk köylü pazarları bile gitgide ufalıyor
Geçenlerde bir eski yıllığı karıştırırken, Ereğlinin 85 yıl önceki tarımsal üretimine ilişkin bazı verilerle karşılaştım. Şöyle deniliyor yıllıkta :
Karadeniz Ereğlisi; vilayetimizde eyi (iyi) bir istihsal (üretim) mıntıkasıdır. Mühim (önemli) ihracatı vardır. Başlıcaları şunlardır: Tuzlu balık, balık yağı, keten tohumu,ceviz ve ceviz-içi,kabak çekirdeği,erik kurusu,pestil,süpürge,av derisi,kurufasulye,ceviz kütüğü,elma,armut,çilek,vişne,balık ve meyva konserveleri
Bilhassa (özellikle) bu kazada yetişen çilek, İstanbul çileklerine muadildir (eşdeğerdedir) ve istihsalatının mühim bir kısmını yine İstanbula ihraç etmektedir. Altı yedi sene evvel senevi (yılda) dokuz-on bin kilo ihracat yapılırken son senelerde bu miktar yirmi beş bin kiloya baliğ olmuştur (ulaşmıştır).
Bu kazanın sebze (üretimi) ve ticareti de mühimdir.
Zonguldağın sebze ihtiyacının nisfından (yarısından) fazlası buradan temin olunur. Ereğliye giren servet, halkımızın yüzünü güldürmektedir.
O Ereğli yok artık. Yeni bir Ereğli var. Tarım değil, sanayi kenti Ereğli ! Tarımın gerilemesinde Gülüç çayı havzasındaki verimli topraklara yerleşen Erdemirin de rolü var..Yeni Ereğlinin temel özellikleri ise şöyle:
İğneden ipliğe her şeyini dışardan alıyor. Erdemir de hammaddelerini büyük ölçüde ithal ediyor.
Üretken tek kuruluş Erdemir.Onun dışında üretim devede kulak.
Erdemir, 1960lı yılların başlarından itibaren toplumsal değişimin temel kuruluşu. Yerel burjuvazi, ticaret burjuvazisi. Sanayici yok. Ranta ve inşaata dayalı bir yapı var. İstihdamı genişletecek yatırımlar hiç yok. İşsiz kuyrukları uzayıp gidiyor.
Ama öte yandan, alış-veriş merkezleri ile marketler dolup taşıyor. Daracık kent caddeleri ile sokaklarının iki yanları araba dolu.
Delice bir araba merakı halkın ufak-tefek birikimlerini silip süpürüyor.
Bankalar, araba kredisi vermekten yorgun düşmüş durumda. Banka borçları artıyor, icra dosyaları gitgide kabarıyor
Sonuç:
Erdemirin ürettiği katmadeğerlerle çarklarını çevirmeye çalışan tipik bir tüketici kentle karşı karşıyayız
Çıkış yolu bellidir :
Üretken ya da reel yatırımlar
Ama, bu alanda devlet de yok özel sektör de !
En azından devleti yatırıma zorlayacak siyasi/sosyal baskı güçleri de yok. Siyasal partiler ile demokratik kitle örgütleri etkisiz; kentin sorunlarından da halktan da kendilerini soyutlamış durumdalar
Basının nefesi kendisine yetmiyor ki başkalarına derman olsun !..
Milletvekilleri süs çiçeği gibi !..
Bu tablo Türkiyenin izdüşümüdür. Ama kader değildir !..
Yaratıcı beyinlerin yönettiği bir çok kent bunun bir kader olmadığını öğretiyor bize.
Ereğlinin temel sorunu, yaratıcı beyinlere sahip olmayışıdır. Bunu aşmak gerekiyor. Çünkü bu potansiyel kentte var.
ETİKETLER : Yazdır
Yorumlar
Yorumlar, editörlerimiz tarafından onaylandıktan sonra yayınlanır. Kanunlara aykırı, konuyla ilgisi olmayan, küfür içeren yorumlar onaylanmamaktadır.
Henüz bir yorum yapılmamış
Diğer Yazıları
Köşe Yazarlarımız
Çok Okunan Köşe Yazıları
